“Μεγάλος Έλληνας” λέει η πλειοψηφία της ειδησεογραφίας. Σε δύσκολους καιρούς προσπαθούμε να δοξάσουμε το “μεγάλο”, αυτό που μας κάνει υπερήφανους εθνικά σαν δραπέτες ενός ορυμαγδού χτυπημάτων στη συλλογική μας συνείδηση. Δεν πιστεύω στους γεωγραφικούς προσδιορισμούς ειδικά όταν πρόκειται για τον κινηματογράφο κι όμως δεν υπάρχει πιο “Έλληνας” σκηνοθέτης από τον Αγγελόπουλο γιαυτό και μισήθηκε από την πλειοψηφία των πολιτών αυτής της χώρας, όλων αυτών δηλαδή που σήμερα δοξάζουν τον Μεγάλο Έλληνα. Μια κριτική εναντίον του ήταν οτι η Έλλαδα που αποτύπωνε δεν ήταν αυτή η βλαχομπαρόκ του ΕΟΤ που θέλαμε να στείλουμε σαν καρτ ποσταλ στους ξένους αλλά και να παραμυθιαζόμαστε οτι είναι η πλέον αντιπροσωπευτική μας. Και να ακόμα ένα παράδοξο: να διαβάζεις σήμερα τα εύσημα για τον άνθρωπο που “δόξασε” την χώρα από μια μεγάλη μερίδα θεατών που τον θεωρούσαν μέχρι χθες τον πλέον (οπτικώς) ανθέλληνα σκηνοθέτη.!
Εν κατακλείδι δεν ξέρω αν ήταν “μεγάλος Έλληνας”, αυτό που είμαι σίγουρος είναι οτι ήταν ένας μοναδικός σκηνοθέτης. Κάθε ταινία του είναι ένα ταξίδι στο άγνωστο, ένα όνειρο που απαιτεί δική του αποκωδικο-ποίηση, δύσκολο και στριφνό, ποιητικό και σκληρό, μακροσκελές και ντελιριακό.
Δεν μπορώ να πω Αντίο…Φρόντισε ο ίδιος ο Τεό γιαυτό καθώς μία ταινία του να έχεις δει οι εικόνες αποτυπώνονται μέσα σου και μένουν βροντοφωνάζοντας οτι υπάρχει μια άλλη Ελλάδα τριγύρω σου πέρα από σικέ παγοδρόμια σε τηλεοπτικά στούντιο. Μια χώρα που – όντως – δόξασε ο ίδιος μέσα από χαλάσματα, αφαιρετικά σκηνικά, συγχισμένους πρωταγωνιστές και έλλειψη διαλόγων.
Το λυπηρό είναι οτι μας αφήνει καθώς όλο και περισσότερη ομίχλη γεμίζει το τοπίο…
- Pyke
